31 okt Voltooiing

Van de Bron naar de grote arena
Elke reis die er werkelijk toe doet, eindigt waar ze begon. Zo kijken we zelden naar ons leven. We hechten vooral waarde aan het begin: een geboorte, een nieuwe liefde, een nieuw project, een nieuw hoofdstuk. Maar vanuit het perspectief van de ziel is het einde net zo heilig als het begin. Misschien zelfs heiliger, want juist in het einde wordt alles wat we hebben geleefd eindelijk heel. Om voltooiing te begrijpen, moeten we ons eerst herinneren waar we vandaan komen.

Voordat we ook maar iets waren, waren we een aspect van de Bron: de ongedeelde eenheid waaruit alles wat is en alles wat bestaat voortkomt. Er was geen hier en daar, geen ik en jij, geen licht en donker. Vanuit die eenheid kozen we ervoor om naar buiten te reizen, de grote kosmische arena in: een uitgestrekt, dimensionaal multiversum, waarvan ons universum van licht deel uitmaakt, geschapen om te ervaren.

De deur van het hart
We komen niet bij toeval in dit universum aan, en ook niet zomaar ergens. We treden binnen als ziel, en dat doen we via één specifieke plek: de hartzielessentie.De hartzielessentie is een energetische poort. Het is het punt waar ons menselijke bestaan het verenigde bewustzijnsveld raakt: de levende draad die ons verbonden houdt met waar we vandaan komen, ook als we dat allang vergeten zijn. Het is geen metafoor voor vriendelijkheid of emotie. Het is de werkelijke doorgang waardoor de ziel overgaat van eenheid naar vorm.

Dit is niet het hartchakra, en ook niet het emotionele hart. De hartzielessentie ligt dieper dan welk natuurlijk of kunstmatig ingebracht energiecentrum in onze energetische fysiologie ook. Telkens wanneer je niet in je hart zakt, maar in je hartzielessentie, en die stille, weidse rust voorbij je gedachten en gevoelens ervaart, sta je bij die doorgang. Iets in je herkent het. Die herkenning is de herinnering aan thuis.

Eén wordt twee
Dit universum is een rijk van dualiteit en polariteit. Licht en donker, geven en ontvangen, mannelijk en vrouwelijk, stijgen en dalen. Alles bestaat hier in relatie tot zijn tegendeel. Een ziel in haar heelheid kan zo’n wereld niet zomaar onveranderd binnenstappen. Daarom splitst de ziel zich, wanneer ze door de hartzielessentie gaat, in tweeën: geest en bewustzijn.

Geest en bewustzijn zijn in wezen liefde en kennis. Geest is liefde: het deel van ons dat beweegt, handelt, zich inzet en verbindt. Bewustzijn is kennis: het deel dat getuige is, waarneemt en weet. Samen stellen ze de ziel in staat om in polariteit te leven, de aantrekkingskracht tussen tegenpolen te voelen en het volle spectrum te proeven van wat deze arena te bieden heeft.
Deze splitsing is geen wond, het is een ontwerp. Zo leert iets wat heel is wat het betekent om heel te zijn: door zichzelf eerst als verdeeld te ervaren.

Waarom we kwamen
Waarom zou een ziel de eenheid überhaupt verlaten? Omdat het doel van de ziel is om elk mogelijk aspect te ervaren van wat het betekent om licht te zijn in dit grote universum van licht. Elk mogelijk aspect. Niet alleen de mooie. Vreugde en verdriet, macht en machteloosheid, intimiteit en eenzaamheid, scheppen en vernietigen, de held zijn en degene die schade aanricht. Licht dat helder straalt, en licht dat vergeet dat het licht is. Elk daarvan is een facet van dezelfde diamant, en de ziel wil ze allemaal van binnenuit leren kennen. Zo bezien is niets in je leven verspild. Zelfs de ervaringen die je nooit opnieuw zou kiezen, maakten deel uit van een veel grotere nieuwsgierigheid: de ziel die zichzelf verkent via jouw menselijke bestaan.

De afspraken die we maakten voordat we kwamen
Geen ziel maakt deze reis alleen. Voordat we de arena betreden, scheppen we samen zielsafspraken met de wezens die we onderweg zullen ontmoeten. Samen bepalen we wie welke rol speelt, zodat ieder van ons de ervaringen kan opdoen waarvoor we gekomen zijn.

En als we wezens zeggen, bedoelen we al het leven. Elke levensvorm is doordrongen van een wezen dat in zekere mate bewust is. Niet alleen de mensen in ons leven, maar ook de dieren die ons pad kruisten, de bomen die ons beschutting gaven, het land waarop we leefden, het water dat we drinken en de sterren waarnaar we ’s nachts kijken. Ze zijn allemaal deelnemers. Ze hebben allemaal ja gezegd.

De ouder die ons niet kon liefhebben zoals wij dat nodig hadden. De partner die vertrok. De vriend die ons verraadde, en de onbekende die ons redde. In deze kosmologie heeft ieder van hen vrijwillig een rol op zich genomen, uit liefde, zodat de ziel kon verkennen wat ze kwam verkennen. Sommige van de zwaarste rollen worden gespeeld door hen die het meest van ons houden.

De bocht om
Er komt een moment waarop de ziel een bepaalde reis ten volle heeft doorleefd. Ze heeft genoeg geproefd. Het avontuur naar buiten is voltooid, en iets in ons gaat de bocht om. De richting van de reis verandert van expansie in terugkeer.

Dit is het begin van de integratie. Vanuit de hartzielessentie gaan we al onze ervaringen overzien: elke interactie, met elk wezen, gedurende ons hele avontuur. Niet om erover te oordelen. Niet om te bepalen of we het goed of fout hebben gedaan. Maar om de wijsheid te oogsten die erin besloten ligt.

Vaak toont deze wending zich op een heel menselijke manier. Oude patronen werken niet meer. Wat ons ooit dreef, geeft geen voldoening meer. Herinneringen komen boven, relaties komen opnieuw in beeld, en we merken dat we naar ons leven kijken als één geheel in plaats van als een reeks gebeurtenissen. Dit is de ziel die zichzelf weer bijeenbrengt. Elke ervaring, hoe pijnlijk ook, wordt gedistilleerd tot inzicht, en dat inzicht is wat we mee naar huis nemen.

Voltooiing
Integratie vindt plaats op elk niveau: fysiek, emotioneel, mentaal, energetisch, spiritueel. En een deel daarvan, een essentieel deel, is voltooiing. We keren terug naar de oorspronkelijke zielsafspraken die we samen schiepen voordat we kwamen, en we ronden ze af.

Dat betekent dat we elk wezen, zonder uitzondering, vrijlaten uit de rol die het vrijwillig op zich nam om in onze reis te spelen.

Dit gebeurt niet van bovenaf of van onderaf. Het gebeurt van ziel tot ziel, volkomen gelijkwaardig. Degene die je pijn deed en degene die je door je donkerste nacht heen droeg, waren nooit meer of minder dan jij. Samen hebben jullie een afspraak geschapen, en samen ronden jullie die af. Het land, de dieren, de voorouders, de leraren, de geliefden, de tegenstanders: met ieder van hen komen we samen op zielsniveau en erkennen we dat wat we samen wilden ervaren, geleefd is. De afspraak is vervuld, en beide zielen zijn vrij van de rollen die ze droegen.

Zo ziet vergeving eruit op het niveau van de ziel. Het is geen besluit dat wat er gebeurde aanvaardbaar was. Het is de erkenning dat het stuk is uitgespeeld, dat de rollen rollen waren, en dat onder elk kostuum een wezen schuilging dat uit liefde had ingestemd om ons iets te laten ervaren. Wanneer we onszelf losmaken uit deze samen geschapen zielsafspraken, maken we tegelijkertijd de anderen vrij van de rol die zij in ons leven speelden. De energie die in die afspraken gebonden lag, stroomt terug naar haar bron, in hen en in ons.

Zolang een afspraak nog openstaat, blijft een deel van ons eraan vastzitten. We blijven dezelfde patronen tegenkomen, hetzelfde soort mensen, dezelfde lessen in een ander jasje. Voltooiing is wat die energie eindelijk naar huis laat terugkeren.

Een fractal van iets veel groters
De voltooiing die we in onze eigen reis brengen, is nooit alleen persoonlijk. We zijn een volledige fractal van de grotere aspecten van onszelf. Wat in ons leeft, leeft in het geheel, en wat in het geheel beweegt, beweegt door ons heen.

De cycli die we nu afsluiten, maken dus deel uit van een veel grotere voltooiing. Terwijl wij de bocht omgaan en onze afspraken voltooien, sluit ook de aarde haar cycli af. Net als de zon, en het zonnestelsel dat zij draagt. Net als het melkwegstelsel, de kosmos en het universum waarvan we een volledige fractal zijn. Elk daarvan is een wezen op een eigen reis, en elk bereikt het einde van een groot hoofdstuk op hetzelfde moment als wij.

Daarom lijkt er zoveel tegelijk te eindigen, in ons en overal om ons heen. Het is geen chaos. Het is een immense, op elkaar afgestemde thuiskomst. Telkens wanneer een van ons een afspraak voltooit en een cyclus afsluit, golft die voltooiing naar buiten, door elk niveau van de fractal. En telkens wanneer het grotere geheel zich naar voltooiing beweegt, nodigt het ons uit hetzelfde te doen.
Onze persoonlijke voltooiing en de voltooiing van het universum zijn geen twee processen. Het is één en dezelfde beweging, op verschillende schalen bekeken.

Via dezelfde deur naar huis
Pas wanneer elke afspraak is gehonoreerd en voltooid, kan het integratieproces werkelijk voltooid worden. Geest en bewustzijn, die zich van elkaar scheidden zodat we in polariteit konden leven, komen weer samen. De ziel wordt opnieuw heel, nu verrijkt met alles wat ze heeft geleefd.

En dan reizen we terug naar de eenheid, opnieuw door de hartzielessentie. Het is de enige plek waar we dit universum binnenkomen, en het is de enige plek waar we het weer verlaten. De deur waardoor we binnenkwamen, is de deur waardoor we naar huis gaan.
Daarom leidt de weg terug altijd naar de hartzielessentie. Niet naar het hartchakra, niet naar het hoofd, niet naar meer inspanning of meer zoeken, maar naar dat stille punt waar de mens en het oneindige elkaar ontmoeten.